Een Travellerspoint blog

Naar de Breen

national park Jostedalbreen

sunny 22 °C
Bekijk Op naar Norge op zwit.too's reiskaart.

Zondag, 1 juni ‘14
’t Was vanmorgen warmer dan wat we tot nu toe hadden. Na ’t ontbijt lekker buiten in de zon aan de koffie. Plannen voor vandaag?
We willen naar de Urnes Stav Kyrkje in Urnes. Deze Staafkerk is de oudst bewaarde in Noorwegen en de enige die op de Unesco Wereld Erfgoed lijst staat. We zitten er niet zover vandaan.
Vanaf de camping richting Sogndal en daar rechts af op de N55 richting Lom. Bij Solvorn sla je af naar rechts en rolt zo naar beneden naar de ferrysteiger. Auto parkeren en de ferry brengt je naar de overkant en dat heet Ornes.
Dan mag je nog een steile klim maken van 20 minuten te voet en dan sta je oog in oog met dit kerkje dat gebouwd is 1130. De buitenkant heeft hier houtsnijwerk op een paar panelen die afkomstig zijn van eerdere kerkjes. In Heddal hadden we al de buitenkant van de stav kyrkje bekeken, nu hadden we de kans onder leiding van een gids hier de binnenkant te aanschouwen. Helaas foto’s maken was niet toegestaan. Onze gidse wist in het Noors en Engels aardig uit te leggen wat er te zien was.
Ik denk dat je de beste omschrijving van het kerkje en vooral het interieur op internet kunt vinden.
Kijk eens bij http://www.riksantikvaren.no/English/Topics/The_stave_churches/
De weg terug naar de ferry ging een stuk lekkerder (naar beneden) en we hoefden ook maar even te wachten op het pontje. Overigens is dit de eerste pont die ik ken waar je met je auto achteruit er op rijdt: vreemd maar het kan niet anders kennelijk. Het stukje rijden terug was appeltje-eitje.
Op de camping is het ineens een stuk rustiger geworden. We begrijpen het ineens: dit was voor veel Noren hier gewoon een Hemelvaartvakantie en die zijn nu weer naar huis!
Een ander fenomeen: we staan nu ineens met 7 Nederlandse trekkers. Twee ervan staan vlak achter ons en die komen van waar wij naar toe willen. Nuttige informatie.

Maandag, 2 juni ‘14
Stralend weer en weinig wind. We hebben ons voor geen meter gehaast want de af te leggen afstand is “maar” 138 kilometer. Dat lijkt weinig maar wij vinden het genoeg in Noorwegen. Zo ook vandaag.
Vanaf de camping ging het de A5 op. Een prachtige weg, lekker breed en mooie uitzichten. En toen kwam de Frudals tunnelen en daarna de Fjærland tunnelen. En daar stond een bordje wat ons van de weg af bracht naar een horeca gelegenheid met souvenirshop. Maar ook met een magnifiek uitzicht op een uitloper van de Jostedalsbreen. Een Bre is een gletsjer en Breen zijn gletsjers.
De tocht ging verder door de Støylsnes tunnelen. We hebben het ondertussen wel weer gehad met die tunnels, maar het kan niet anders. Bij het plaatsje Byrkjelo rechts af naar Utvik. Tsjonge, en dat was klimmen. Op de kaart zag ik dat het ook anders had gekund, maar dan met een grote omweg. Bovenop heet het Utvikfjellet Løypelag. Da’s dus een ski-gebied! De liften stonden treurig stil en wij genoten van het uitzicht.
De weg ging vanaf hier weer naar beneden richting Nord Fjord. Dat er een nare wegopbreking in zat kon niemand wat aan doen, maar wat een gepruts om elkaar te passeren! Daarna bleef de weg lekker vlak langs het water lopen, een tunneltje hier en daar en dan kom je in Olden en daar ligt de Camping Gryta en die wilden we hebben. Nog één heel naar tunneltje en we rijden richting zuid langs een klein fjord richting Jostedalsbreen. Prachtig is het hier aan het water. En aan verschillende kanten zien we het blauwe ijs of sneeuw van de gletsjers.
We maken kennis met Klaas en Addie uit Friesland, die komen hier al vele jaren ieder jaar hier drie maanden vakantie doorbrengen. En Klaas is dol op vissen en z’n vrouw bakt ze dan en Anneke rook dat en zo kom je op een aardig gesprek. Veel Nederlanders hier, maar ook een Belg, een Fransoos en een Duitser. Vandaag 138 kilometer waarvan 21 km tunnels! Bijna een Talpa-syndroom.

Geplaatst door zwit.too 12:20 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (1)

44 kilometer MOL

...tunnelen!

sunny 19 °C
Bekijk Op naar Norge op zwit.too's reiskaart.

Donderdag, 29 mei ‘14
Hemelvaartsdag
Strak blauwe lucht bij het wakker worden. Dat betekent: kachel aan en omdraaien. De zon zit nog even achter de hoge bergkammen. Als het warm is in de hut komen we tot leven.
Wel, de planning was dus gelijk aan die van gisteren.
Maar vandaag zag het er heel anders uit. De drukte in Flåm is een stuk minder. Er ligt een aardig Cruise Ship, maar niet zo groot als de MSC Poesia. We hebben de tickets al en kunnen zo doorlopen naar de trein die al gereed staat. Naast ons staat we een dikke rij mensen en die komen van die cruiser. Allemaal een stickertje op en achter een juffrouw aan met een bordje in haar hand. Een deel van de trein was afgezet voor dit gezelschap, maar er bleef heel veel over voor solo reizenden.
We vonden een mooi plekje waar zowel links als rechts een raam open stond en dat is weer handig met foto’s maken.
Op de link van de flaamsbana kun je zien hoe die trein gaat.
Een ding wil ik even belichten: bij Kjosfossen op 669 meter hoog dondert de Kjosfossen van de bergen af. Er is daar een groot perron gebouwd waar iedereen kan uitstappen en foto- en film kan maken. Er klikt zachte muziek boven het geraas en gespetter van de waterval uit. Aan de rechterkant halverwege de waterval staat een ruïne van een oude boerderij en daar verschijnt ineens een dansende dame in een rood gewaad. Dan, zo maar ineens, is ze weg en duikt 20 meter verder weer op en dat herhaalt zich een paar keer. Een leuk gezicht.
Dan nog twee stationnetjes en dan ben je bij Myrdal. En wel op 866 meter hoog!! Sneeuw rondom en overal watervalletjes.
Nu was de bedoeling van de spoorbeheerders dat wij na aankomst in Myrdal om 12:01 u om 12:13 u weer met dezelfde trein mee terug zouden gaan naar Flåm. Dat vonden we voor vertrek uit Flåm al een slecht idee, maar nu helemaal. We namen de gok dat we met de volgende trein wel mee naar beneden zouden kunnen komen. En die was om 13:27 uur. Dat gaf wat tijd om van het landschap te genieten. Het was uitermate rustig op het perron tot…….de sneltrein Bergen – Oslo aankwam en een partij volk uitbraakte niet normaal meer: druk op het perron dus. Hij vertrok weer keurig op tijd met ons aan boord. Bij Vatnahalsen stond ook alweer een bult volk klaar die naar beneden wilde: het werd erg druk in de trein. Maar er gaan vele makke schapen in een kooi, zo ook hier. Wat waren wij blij met het feit dat we op de heenreis zoveel ruimte hadden om te filmen en te fotograferen.
Alles bij elkaar: een superbelevenis vandaag.

Vrijdag, 30 mei ‘14
Gisteravond al afgerekend bij Per, de baas van de camping die me zo spontaan geholpen heeft een elektrisch probleem op te lossen aan de caravan.
Vanmorgen niks nieuws: kachel aan totdat de kou uit de tent was en dan onszelf, de caravan en auto rijklaar maken. Dit wordt een “niet te vergeten dag”.
Als je claustrofobisch bent of tunnelangst hebt luidt het advies: HIER STOPPEN MET LEZEN.
Je gaat toch door? Dan zul je het weten. Daar komt ie.
’n Paar kilometer na de Camping Vang in Gudvangen duik je een tunnel in van 11 kilometer, die is er om even te wennen. Dan krijg je een stukje blauwe lucht en een bocht en rijd je een tunnel in van 5 kilometer. Dan ben je bij Flåm (geen cruise ships deze keer!) en staat de volgende tunnel van 3 kilometer op het programma. Dan een waar we eigenlijk geen woorden aan willen verspillen: 600 meter. Maar dan, maar dan, dan komt de echte uitdaging en die heet de Lærdalstunnelen en die meet 24,5 KILOMETER! Na zo’n 8 kilometer doemt er ineens een wazig blauw licht op! Heel bijzonder. Het is een van de drie plaatsen waar bij calamiteiten het verkeer kan draaien en terugrijden! Bij de tweede zag ik dat er aan de linkerkant een auto stil stond met een man ernaast die foto’s stond te maken. Dat kan ik ook, gaf richting aan en schoof Zwit.too zo aan de kant! Eruit en foto’s maken! Nou, dat werkt niet, want er hangt een stof in de tunnel waar je eng van wordt en je flitsertje ziet alle stofjes! Gauw weer in de auto en doorrijden. Bij Lærdal kwamen we weer boven de grond. Ondertussen hadden we zo’n 44 kilometer voor mol gespeeld!
Lærdal was begin dit jaar op TV omdat van de historische huizen er negen verbrand waren. Uit latere berichten bleek de schade wel mee te vallen: er waren 161 historische huizen en nu nog 152! Er zijn er alweer een paar gerestaureerd!
De GPS/Mia vertelde dat we een veerboot moesten nemen en dat kwam goed uit want die lag al auto’s te lossen dus konden we er zo op! 3,5 kilometer voor EEND spelen tussen Fodnes en Mannheller. Van de pont af en huppekee, zo weer een tunnel in! Vergeten te kijken hoe lang die was.
Camping Kjórnes in Sogndal was het doel. We maakten een scherpe bocht naar links en denderden via een verrekte smalle weg richting Sognefjord. Natuurlijk een tegenligger en die kende de regels: ik moest achteruit. Ook gelukt. We staan op een prachtige camping met nagelnieuwe sanitair gebouwen en kijken uit over het Fjord. De wind staat een beetje door en is koud maar de zon schijnt.
88 kilometer op de teller waarvan meer als de helft onder de grond/rotsen!
Als ik dit schrijf hebben we al 3 uur meer zonlicht dan op de vorige camping! (21:15 u)

Geplaatst door zwit.too 12:15 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (2)

20 kilometer spoor

846 meter omhoog

sunny 21 °C
Bekijk Op naar Norge op zwit.too's reiskaart.

Dinsdag, 27 mei ‘14
Stralend weer bij het opstaan en geen haast. Dat hebben we ook bijna nooit, althans, we proberen het te vermijden. Om half elf o.i.d. zijn we onderweg en we moeten voor een aardig deel dezelfde weg rijden die we al gehad hebben om op Camping Vang in Gudvangen te komen. Bij Voss op de E 16 moeten we links af en op de E 16 blijven. Er ligt een nieuwe rotonde vlak voor Voss en Anneke denkt dat we die ¾ rond moeten pakken, Mia GPS zegt rechtdoor en ik denk dat ook. We rijden Voss in richting centrum. We vertrouwen het toch niet en stoppen bij een benzinestation. En ja hoor: recht door en bij de stoplichten links af. Klaar. Eenmaal Voss uit worden we getrakteerd op een wegomleiding die er mag zijn. Noodbestrating waar we geweldig op te keer gaan, ook al rijden we nog zo langzaam. In Twindefossen zien we ineens een enorme waterval en er is ook nog parkeerruimte! We hebben er even rondgewandeld. Het is nog maar een stukje naar Gudvangen in de NærØydalen. We hebben deze camping gekozen omdat het lekker dichtbij de Flåmbana ligt, een spoorlijn/ treinreis van 20 kilometer die van 20 meter hoogte klimt naar 866 meter hoogte en dit in amper een uur.
Dat gaan we dus morgen doen. Op Camping Vang, waar we nu staan, zijn we de enige caravan. Net komt er nog een campertje binnen: That’s it! Verder zijn er wel een stuk of wat van die simpele houten hutjes die je kan huren. Bij het openen van de caravan blijkt dat er nogal wat van plaats veranderd is door het geschud onderweg: de koffiezetter hoort niet op de grond bij voorbeeld, maar in een kastje. Zo’n 140 kilometer op het gemak gereden. Nou…. Gemak!

Woensdag, 28 mei ‘14
Vannacht was het aardig koud maar met een fleece dekentje over de voetjes houden wij het wel uit. Bij het wakker worden ontdekten we dat er een strak blauwe hemel boven ons zat, maar kwamen we er ook achter dat het nog wel een paar uur kon duren voordat de zon daadwerkelijk de camping verwarmt. We staan in een smal, diep dal. Dus voordat de zon hoog genoeg staat om IN het dal te schijnen, ben je wel even bezig.
Op naar Flåm dus. Zo’n 16 kilometer hadden we gehoord. En hoe dat ging?
Eerst een paar kilometer door het dal. Dan duik je een tunnel in, de Gudvangen Tunnelen en die is ruim 11 kilometer! Dan krijg je een stukje buitenlucht en dan mag je weer: 5 kilometer tunnel! Ik krijg een beetje het Syndroom van Mol van dat ondergrondse gedoe. Maar dan…. Dan kom je die laatste tunnel uit, kijkt links naar beneden, ziet het Aurlands Fjorden met daaraan het plaatsje Flåm en aan de kade ligt een Cruise Ship MSC Poesia en da’s geen kleintje! Voor anker liggen er nog twee, maar aanzienlijk kleiner. Het is een drukte van belang op de kade en niet te vergeten bij het treinstation.
We vervoegen ons bij de ticket office om kaartjes te kopen voor de trein van 11.05 uur. Sorry, sir, the first possibility is 15.30 h. Ehhhhh??? We treden terug voor overleg en besluiten vandaag niet meer te gaan. Laten we maar een bakje koffie gaan drinken. Daar vinden we uit dat het toevallig vandaag extreem druk is met drie cruise ships (totaal 5.000+ toeristen!) maar morgen is er maar een en dat is een kleine van zo’n 1.500 opvarenden.
We hebben dus tickets gekocht voor morgen om 11.05 uur vertrek Flåm en aankomst Myrdal 12.01 uur. Retour: 12.13 uur en weer beneden om 13.10 uur. Dat grapje kost NOK 800,- maar dan heb je ook wat. Voor liefhebbers van details, kijk even op www.flaamsbana.no dan weet je alles.
Op de terugtocht richting camping zagen we een afzwaaier naar een Stav Kyrkje in Undredal. Dat soort dingen vinden we leuk dus er op af. Slechts 6 kilometer steil naar beneden en heel smal. Een maal ter plekke zagen we een kerkje van witte waaiboomhouten plankjes. Het leek in de verste verte niet op wat we in Heddal (zie foto’s) hadden gezien. Gefopt dus. Op de camping de zomerkleertjes aan en genieten van de zon tot zes uur want toen zakte die achter een hoge berg.

Geplaatst door zwit.too 12:01 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

Bergen

...en de beroemde BRYGGEN

sunny 18 °C

Zondag, 25 mei ’14
Prachtig weer bij het opstaan, strak blauwe hemel en een aangename temperatuur.
Onze Noorse buurman uit Haukesund keek z’n ogen uit toen wij de caravan met de mover 180 graden draaiden! Dat had ie nog nooit gezien. Toch Lekker alles op het gemakkie maar evengoed waren we om half elf ”on the road”. De eerste twee kilometer loopt tussen de fruitboomgaarden door en is héél smal: er moet echt geen tegenligger komen want dan gaat het fout. We redden het om heel op de N13 te komen. Het eerste stuk was ons bekend: Kinsarvik voorbij en dan kom je via een tunnel met een rotonde ondergronds bij de Hardanger Brua. Een kunststukje qua wegen- en bruggenbouw wat de aanpalende gemeenten NOK 600 miljard heeft gekost. De woorden exorbitant en megalomaan waren nog aardig vergeleken bij de andere stroom van woorden van onze Noorse vriend. Deze brug gaat dus over de Eidfjorden met aan het eind het dorpje Eidfjord. Daar plachten vroeger cruise schepen te komen, maar dat doen ze niet meer: de brug is te laag. Toerisme in Eidfjord sterft een langzame dood!
Aan de andere kant van de brug rijd je zo weer een berg in. En vlak daarna mag je weer kiezen want er komt een rotonde aan. We moesten de N13 hebben die later de E 16 wordt richting Bergen. We kijken onze oogjes weer uit de kasjes: zo mooi dat landschap. Toch weer anders dan waar we vandaan komen. We rijden Voss voorbij en tanken in Dale. En het lijkt erop dat Evert helemaal gelijk heeft: zondag tanken is goedkoper. Het scheelde bij ons in tijd van twee dagen € 0,18 per liter!
Hoe dichter we bij Bergen komen, hoe meer we verrast worden door de mededeling: “BOMPENGER”.
Dat betekent dus “TOLROUTE”, “PEAGE” : betalen dus. Via www.autopass.no hebben we ons geregistreerd met het kenteken van de auto en het creditcard nummer. De rekening vinden we over een paar maanden wel thuis. Vlak voor Bergen nog een keer gestopt bij een parkeerplaats met een bakkerijtje. We hadden het idee om wat lekkers te kopen en een kopje koffie erbij: geen gezeur meer met de lunch. Wat denk je? Bakkerij gesloten! Iedereen liep erheen en stootte zijn neus: gewoon dicht. Korte tijd later reden we de Camping Lone op aan de Hardangerveien 697, Haukelund. Slechts 19 kilometer van het centrum van Bergen.
’n Makkie vandaag: 143 kilometer en een ontelbaar aantal slecht verlichte tunnels (…en ook een paar heel goed verlichte tunnels!)

Maandag, 26 mei ‘14
Na het ontbijt naar de supermarkt naast de Shell pomp. Daar zijn bus/tram kaartjes te koop voor een bezoek aan Bergen. Voor senioren geldt een tarief van NOK 16,- p/p enkele reis. De bus stopt voor de camping en zet je een half uurtje later af in Nesttun, alwaar je verzocht wordt om sneltram te pakken naar het centrum van Bergen. De aansluiting is perfect: iedere 10 minuten een tram.
Hét hoogtepunt van Bergen is natuurlijk de gekleurde houten winkels aan de Bryggen. Bryggen betekent de Werf. Daar ziet het dan ook zwart van de toeristen die braaf achter hun gids aansjouwen. Het ziet er heel leuk uit en het bestaat al vanaf 1100 zo’n beetje. Maar het is ook vaak compleet afgebrand en daarna liefdevol weer gerestaureerd om toch maar bezoekers te blijven trekken. Er vinden aan een pand momenteel restauratiewerkzaamheden plaats en door een glazen muur kun je alle vorderingen volgen. De Vismarkt, Torget, is kleur- en geurrijk en ze spreken je in alle talen aan: het leek Istanbul wel.
Het wordt tijd voor een kopje koffie met een plasje. En we vinden langs het water een leuk cafeetje. Met koffie waren ze niet moeilijk: ze hadden keus uit koffie, koffie of koffie. Oh, u wilt er melk in? Nou, dat kan ook. Weer wat rondgewandeld bij Bryggen en daarna op zoek naar een lunchplekje. Het werd EGON, want het zag er leuk uit en de menukaart was er in zeven talen: dan scoor je bij mij.
Het ritueel is als volgt: je zoekt een plekje, beslist wat je wil eten en drinken, gaat naar de bar, roept je tafelnummer en je bestelt (en betaalt). So far so good.
Het duurde lang, te lang vond ik en ik schiet een ober aan. It’s coming right away, was het bekende antwoord. Hoelang duurt Right away? Wilde ik weten. Hij schichte weg. Snel erna kwam hij weer aanzetten, nu met twee borden.
Anneke had Trout (forel) besteld en kreeg Salmon (zalm) en ik werd blij verrast met iets geheel anders dan wat ik besteld had. Ik word kwaad en eis andere vis en een andere hamburger voor mij.
We kregen beiden andere borden, maar de zalm bleef een zalm en werd geen forel. Meneer de ober vond dat hij het verschil wel wist tussen forel en zalm! De eikel. Mijn hamburger bleek lauw te zijn, maar ik was het gezeur zat en at braaf door. En toen kwam de aap uit de mouw! Het kwam hier op neer dat het bestelde van tafel 55 bij ons terecht was gekomen (tafel 5)… en zo verder. Ik wilde de manager spreken, hij meldt dat ze in vergadering is en biedt ons een gratis kopje koffie aan. Ik ben woest en wil alleen maar weg. Op WWW.EGON.NO kun je je klachten kwijt!
Toch nog maar lekkere een eindje rondlopen. Langs de havenkade lag de Staatsrat Lehmkuhl, het Noorse Tall Ship. Even verder laag een supermoderne 1-master , duidelijk van de hand van Hoek architecten. Wisp heet het schip dat vaart onder de vlag van de Caiman-Eilanden, natuurlijk. De eigenaar schijnt een Griek te zijn. Een van de bemanningsleden bleek een Nederlandse jongen te zijn! Leuk gesprekje. Inmiddels sjouwen we een beetje richting tramstation en pakken de tram naar Nesttun. Daar moeten we 20 minuten wachten op Bus 90. En die brengt ons naar Lone. Laat er ook nog een halte Lone S zijn! Dus ik trek aan het stoptouwtje en de bus stopt waar we helemaal niet wezen willen! Onder luid geblaat van Sorry, sorry, sorry was ze bereid nog een halte door te rijden naar Lone (zonder S).
Leuke dag, bijzondere stad, prima openbaar vervoer. Afgemat weer op de camping.

Geplaatst door zwit.too 11:25 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

Genieten tussen de fjorden

...en van een mooie dag!

sunny 18 °C

Vrijdag, 23 mei ‘14
Bart is jarig!
Die card reader van gisteren, die heb ik gekregen! Wat een gouwe kerel! Hij zag de nood in mijn ogen en dacht: dat kan en ga ik oplossen.
Vanmorgen kletterde de regen over het dak van de caravan. We draaiden ons nog maar eens om. Na drie keer omdraaien en de kachel aan, besloten we maar te gaan ontbijten in nachtkledij.
We willen wel wat van de omgeving zien, dus na wassen, scheren (ik) en aankleden (allebei) vervoegden we ons bij de kleinzoon campingbaas die voor ons wat tips en trucs tevoorschijn haalde.
Het moest de Vøringsfossen worden. De beroemdste waterval van Noorwegen en wijde omgeving.
Dat was op een redelijke afstand, zei campingkleinzoon, en heel spectaculair. Goed, dat wordt het doel. Na de lunch togen we op pad. Vanaf Lofthus naar Kinsarvik en daarna langs de Eidfjorden naar Vøringsfossen. Dat was het idee. Maar er bleek een klein addertje in een tunnel te zitten. Er is namelijk over deze fjord een soort Golden Gate Brug gebouwd om richting Bergen en Voss te gaan. Voordat we er erg in hadden zaten we in een tunnel (tol!) die ons naar die brug toebracht! Geen keren mogelijk! De hele brug over en we komen weer bij een ondergrondse rotonde, waar we wel keren kunnen. Eenmaal weer terug hebben we de rotonde (ook ondergronds) aan de goeie kant
weer te pakken en gaan nu wel de goede kant op: Eidfjord. Het staat hier niet of slecht aangegeven waar we zijn moeten en Anneke tackelt een VVV. De dame vertelt dat het nog 20 kilometer is en daar vind je dan de Vøringsfossen. Ik baal als een stekker. De wegen zijn smal, erg smal, en het barst van de tunnels die slecht verlicht zijn (+kapotte koplamp). Maar we vinden het! Na 20 kilometer klimmen met hellingpercentages van 8% staan we bijna boven de boomgrens, is het hartstikke koud maar we hebben het wel gevonden! De omschrijving luidt in goed Noors:
“The best known waterfall in Norway.
See vast quantities of water plunge 182 meter from the Hardangervidda Plateau into the Måbødalen valley. Excelent viewing point at Fossli Hotel on Route 7”. En daar waren we dus.
En ja, het is heel bijzonder. We zijn wel wat gewend in de Cariben aan watervallen, maar dit is toch anders. Kouder bij voorbeeld. Bekijk deze maar eens https://www.youtube.com/watch?v=zW5rCwhXspY

Zaterdag, 24 mei ‘14
Vanmorgen was het redelijk bewolkt met af en toe een stukje blauw. Ik kwam mijn Noorse buurman tegen en die zei dat het vandaag schitterend weer zou worden! Ik was benieuwd. Anneke had haar wasmandje weer vol en wist twee prehistorische machines te vinden die het wassen en drogen voor hun rekening konden nemen. En ja, toen werd het een beetje blauwer! We wilden naar Kinsarvik, een plaatsje vlakbij waar we gisteren ook al doorheen gekomen waren en een supermarkt hadden ontdekt. Het ligt op een driesprong van fjorden: Sørfjorden, Samlafjorden en Eidfjorden. Die drie storten hun overtollig water weer in de Hardangerfjorden.
In Kinsarvik vonden we een stenen kerkje uit de 11e eeuw: het zag er mooi (dicht) uit!
We hebben een paar boodschapjes gescoord en een beetje rondgewandeld, maar het viel een weinig tegen wat er te zien en te doen was. Maar het weer werd steeds lekkerder!
Terug richting Lofthus Camping troffen we een bordje wat internationaal betekent dat er wat bezienswaardig is. Auto geparkeerd en een steil weggetje naar bovenopgelopen. Het bleek een soort openlucht museum te zijn met een stuk of wat oude houten gebouwtjes. Dat zag er erg leuk uit. Er was ook een kudde geitjes en die vonden publiek erg leuk. De twee bebaarde beheerders zorgden voor de kudde.
Op de camping een boterhammetje gegeten: speltbrood, maar dan erg lekker!
Tussen twee en vier loopt de camping ineens vol! 80% campers en 20% caravans. We denken dat de Noren ook op vakantie zijn gegaan dit weekend. We zitten inmiddels in korte broek en hemdje te genieten van de zon en het uitzicht.

Geplaatst door zwit.too 11:53 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

(Berichten 36 - 40 uit 96) « Pagina .. 3 4 5 6 7 [8] 9 10 11 12 13 .. »