Een Travellerspoint blog

Naar Seljord

in Telemark

semi-overcast 18 °C

Woensdag, 11 juni ‘14
Het inpakken en wegwezen liep vanmorgen als een speer! Zo graag wilden we er weg. Wat een waardeloze camping. Voordat we wegreden nog even lopen “klagen” (da’s heel netjes voor wat ik eigenlijk heb gedaan!) over het gebodene. Ach, het type-miepje wist het ook niet: einde discussie.
We reden van de 35 zo de E134 op en die hadden we al eens gedaan. Het is weer fantastisch weer en de airco spint dan ook zachtjes in het interieur. We rijden Kongsberg door en daar zit die hele forse waterval aan je rechterzijde, maar je hebt geen tijd om te kijken of om te stoppen: beiden is onmogelijk. Dan kom je vanzelf door Notodden en vlak erna ligt Heddal met de eerste staaf kerk die we tegen kwamen in Noorwegen maar die toen nog gesloten was. Nu niet, we konden er gewoon in. Er was net een bus Finse toeristen leeggeschut in de kerk en een charmante jonge Noorse dame in klederdracht en rasta’s (huhh?) hield een verhaal en je kon er je vragen aan kwijt. Heel interessant en totaal verschillend van de twee vorige Stav Kyrkjes. Dan is het nog zo’n 60 kilometer naar Seljord, de camping die we in gedachten hebben. We rijden er zo naar toe: Mia wijst de weg. Het ziet er leuk uit, het ligt aan een meer en het barst van de vaste staanders, maar vooraan bij de receptie en de sanitaire toestanden is nog wel wat plaats. We lopen een rondje om te besluiten waar we willen gaan staan. Achter onze combinatie staat een andere Nederlandse combi, maar die zeggen geen boe of bah. Negeren is het devies. Sneaky zie ik ze naar hun spul lopen, starten en hup, zo naar het plekje waar wij een oogje op hebben. Zo maak je vrienden!
Een inspecteur van ACSI komt bij ons langs voor een interview en stelt zich voor: Wim Koster. Dat werd gezellig. Vandaag slechts 116 kilometer gereden.

Donderdag, 12 juni ‘14
Dat was minnetjes vanmorgen: veel wolken aan de hemel en een barstens koude wind.
Anneke vond dat de waszakken onderhand wel eens geleegd mochten worden en schaften wasmuntjes aan. Mooie nieuwe machines en de te verwachten wastijd was 1 u 25 min. Over het algemeen klopt er geen fuck van de tijdsindicatie, maar deze had het spul stipt op tijd schoon en klaar. Maar er is geen droger! Ach, we hebben een droogrekje en als we ergens een lijntje spannen (en daar kom ik in beeld) dan redden we het wel. We hebben nog wel wat lijntjes uit ons vorige leven (weet je wel, toen zeilden we nog) die we op kunnen tuigen als waslijn. En zo geschiedde: tussen twee berkenbomen een dubbele lijn gespannen en daar klapperde ons wasgoed in no time droog.
Tsjonge, wat een schokkend verhaal is dit!
Na de lunch, gewapend met een summier kaartje van de omgeving, op weg naar Seljord. Dat werd dus een stevige tippel, maar wel leuk en afwisselend. Laten de supermarkten nou helemaal achteraan in het dorp Seljord zitten! We slaagden bij Rema 1000, een keten die we vaak tegenkomen, voor alle gewenste boodschappen. In de rugzak en op mijn bult. Nog even langs een oud kerkje geweest met een keurig aangeharkte begraafplaats. Mooi om te zien.
Eenmaal bij de caravan alle was opgevouwen en weggewerkt in de kastjes.
Het waait nog steeds fanatiek en het is er koud bij. Morgen graag een beetje minder wind en een beetje warmer. Bij voorbaat dank!

Geplaatst door zwit.too 10:27 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

Van Lillehammer...

....tot foute camping.

sunny 22 °C
Bekijk Op naar Norge op zwit.too's reiskaart.

Maandag, 9 juni ‘14
Het is, geloven wij, Tweede Pinksterdag. De zon blakert er over heen en de camping Hunderfossen loopt compleet leeg. Kennelijk het einde van een korte voorjaarsvakantie. Wij zitten er niet mee: het zijn ruime plekken. Onze Noorse buren zijn ook aan het inpakken en dat vinden we helemaal geen probleem. Onze conversatie van de afgelopen dagen bestond uit twee keer “goede morgen” en dat was het dan. De Noortjes zijn toch een beetje van de bleue, eigenlijk lijken ze stuk voor stuk een fikse portie autisme opgelopen te hebben in de laatste strenge winter!
WIJ doen geen pogingen meer om een gesprekje aan te gaan.
Vanmorgen boodschappen gedaan in Øyer en gelijk de benzine tank vol gegooid: NOK 14,29/ltr en da’s niet de duurste. Gewapend met allerlei prettige dingen en vers brood weer terug naar de camping. Na de lunch op naar Lillehammer. Een in 1900 gestichte stad met 19.000 inwoners. Het is de kleine uitvoering van Hamar. Hier zie je in de bergen de springschansen en de helling waar de skinummers op zijn uitgevoerd in 1994. ’t Is een beetje sullig stadje met rechte straatjes. Wel zie je er veel houten huizen en dat is dan wel weer leuk om te zien.
Een poging ondernomen om een terrasje te vinden waar ze ook nog eens een lekker drankje serveerden: dat was te veel gevraagd, nee dus, niks. We klimmen in de kokende auto en rijden de 16 km terug naar de camping Hunderfossen. Bij het vakantiepark is ook een Kro en die schonken wel een drankje. Er stond een Volvo moeilijk te doen: er kwam wat stoom uit of zoiets. Viking (soort Noorse ANWB) kwam aanrijden met een auto-ambulance en er sprongen twee mannetjes uit. Even later kwam de brandweer met vier man en zwaailichten en daarachteraan kwam de Noorse Politi met drie man. Een drukte van belang voor ons terrasje! Voor NOK 150,- (twee biertjes!) kregen we toch een hele show te zien. Hoe het afgelopen is weten we niet.
Wat een geweldige dag vandaag! Morgen willen we verder naar Hokksund in Buskerud.

Dinsdag, 10 juni ‘14
Het is alweer geweldig weer en we zitten te ontbijten aan een door de camping verstrekt houten zitje. De rest hebben we al ingepakt: we willen rijden. Vanaf Camping Hunderfossen rijden we naar Øyer en daar pakken we de A6 en die gaat richting Lillehammer/Oslo. Dan gaat het verder over de A4 naar Gjøvik. Om ons heen rivieren, meren, enorme waterpartijen en soms een enkele Foss/Waterval(letje). Het landschap is glooiend en we hoeven zelden hard te klimmen of dramatisch af te dalen. Kortom: prachtig! De A4 wordt 35 bij Lunner en we sturen richting Hønefoss. Via een vrijwel rechte weg komen we terecht bij Hokksund.
Het is een dure camping, dat wisten we. Maar NOK 330,- voor een nachtje vinden we wel veel. En al helemaal als we op grint moeten staan in plaats van gras, gaat er nog meer van de lol af. Bij inspectie van de was-, douche en toiletblokken wordt het nog minder. Het sanitairgebouw bij ons heeft welgeteld 2 toiletten, 1 pissoir, 2 wasbakjes en, jawel, 1 douche. Dat alles stevig afgegrendeld met een plastic slot kaartje. Een van de redenen om hier naar toe te gaan was het feit dat er volledig WiFi zou zijn: ook niet dus. Tja, we houden maar op met mauwen, we gaan gewoon morgen verder naar Seljord. Veel goedkoper en geen internet. Maar dat weet je dan van tevoren. Vandaag stonden er 216 kilometer op de teller. Morgen komen er waarschijnlijk zo’n 125 bij en dan staan we in
Seljord.

Geplaatst door zwit.too 10:15 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

van Bakerit i Lom

....naar Lillehammer

sunny 25 °C

Zaterdag, 7 juni ‘14
Om half acht waren we al van de partij. We willen verder, hier hebben we niets te zoeken.
Alleen het Stav Kyrkje willen we even bekijken. Om half tien waren we aangehaakt en klaar om te vertrekken. Met auto + caravan naar de Stav Kyrkje waar een groot parkeerterrein voor ligt met plenty plaats voor bussen, dus ook voor ons. Hier vlak bij is de enige echte Bakeriet i Lom en daar hebben we even vers brood en wat lekkers gehaald. Het credo van deze bakeriet is:
“Mennesket lever ikke av brød alene…” : eigenaardig.
Ondertussen is het kerkje open en…. Er mag binnen gefotografeerd worden maar zonder flits. Deze is uit 1160 en groter dan Urnes. Maar hier is veel meer aan vertimmerd in de loop der eeuwen. Maar het blijft een fantastisch gezicht hoe zoiets honderden jaren geleden in elkaar is gezet. Blij dat we dit nog even hebben gedaan!
Goed, op pad naar Lillehammer. De geplande camping ligt een 15 kilometer ten noorden ervan in Hunderfossen. Het begint onderweg te regenen en het houdt niet meer op. Da’s best jammer want we rijden constant langs een snelstromende rivier: de Lågen, maar we zien niets van de omgeving.
In 1994 zijn hier in deze buurt de Olympische Winterspelen gehouden en de bobsleebaan ligt hier vlakbij.
We waren al gewaarschuwd dat je de ingang van de camping zomaar voorbij rijdt en dan terecht zou komen in/op een waterkrachtcentrale. En ja hoor, daar stonden we dus ook mooi te koekeloeren. Ik kon een kort rondje draaien en dat kostte een bloesemende boom enige bloemetjes: het zij zo. De dame van de receptie stond ons vriendelijk te woord, bekende ons dat ze Italiaanse was en gaf ons de nodige info. Het is overal drijfnat en de kunst is om een droog stukje te vinden. We staan op een redelijke plek, maar ga niet buiten het matje staan want dan kun je gelijk je sokken uitwringen.
Over de route: je merkt aan alles dat we het hoogland verlaten. Nasjonal Park Jotunheimen ligt achter ons en we volgden vandaag de richting van het water en dat loopt altijd naar beneden.
We vinden het geen geweldige camping maar het lag na 160 kilometer op onze route!

Zondag, 8 juni ‘14
Wakker worden met een strakblauwe hemel… gewoon vanuit je nestje de verduisteringsgordijntjes omhoog…. Heerlijk. De camping ligt ingeklemd tussen de rivier de Lågen en een spoorlijn. Die spoorlijn heeft een perron waar een keer per dag een trein stopt om volk in of uit te laden bij het Hunderfossen Familiepark. Wat we zo kunnen zien is het een soort Efteling. Ook vlakbij ligt Barnas Gård, ook een speeltoestand voor (jongere) kinderen, schatten we.
Maar ook op loopafstand heb je hier de Lillehammer Olympiske Bob- og Akebane. Na een pittig upwards stuk lopen troffen we de bobsleebaan. En ja, je kan met een bobslee op wielen met een piloot mee naar beneden. We troffen het: er kwam net een gezin aan met twee zoons en pa en de oudste zoon zouden het tripje gaan maken. Moeder en jongste zoon zagen er van af. We stonden bij de finish en boven ons hoofd zagen we de tijd die gereden/gegleden werd. Op de klok kwam uiteindelijk 1.11.19 te staan. 71 seconden en een beetje voor een fors bedrag. Maar wel kikken!
De parkeerplaatsen van de pretparken lopen aardig vol: een drukte van belang. Vreemd genoeg loopt de camping alweer een beetje leeg.

Geplaatst door zwit.too 11:09 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (1)

Tussen Stryn en Lom

van alcohol tot kerk

sunny 21 °C

Donderdag, 5 juni ‘14
Met name de wijnvoorraad begint deuken te vertonen en daar moet dan wel iets aan gedaan worden. Dan is de daaraan gekoppelde vraag is: waar kun je wijn kopen in Noorwegen? Het antwoord is bij de Vinmonopole. En dat is dus een Staats-Alkohol-Bedrijf. Alles boven de 4,9 % alcohol wordt hier verkocht en mag nergens anders verkocht worden. Dus heb ik pilsjes van 4,5% in de koelkast staan. Overigens in Zweden heet de vergelijkbare winkel Systembolaget en in Finland Alko, dan ben je maar weer op de hoogte. De achtergrond van deze staatswinkels is het terugdringen van alcoholisme. De werkelijke reden is de gigantische winsten die de fiscus maakt op deze producten door de accijnzen. Maar goed, in Stryn is dus een Vinmonopole daar moesten we even naar toe. 30 kilometer heen en 30 kilometer terug. Het is een leuk plaatsje met een grote winkelstand. Als eerste maar even de drankenboer bezoeken. Twee pakken wijn a 3 liter: NOK 700,-!
Iedere druppel verspilling is een halsmisdaad! Daarna nog wat gewone boodschapjes.
Om 5 uur waren we uitgenodigd bij Pake en Beppe (Klaar en Addie) voor een drankje en een praatje.
Gezellig! We gaan terug naar de caravan om ons prakkie te koken. Er is nog steeds geen internet en de campingbaas baalt als een stekker: ook elektronisch betalen gaat niet. Ik had een handje vol Kronen uit de muur gehaald want ik zag dit probleem al aankomen. Wij konden dus contant betalen.
Zoals gezegd gaan we morgen rijden en wel naar Lom. Dat schijn een leuke plaats te zijn.

Vrijdag, 6 juni ‘14
Het was een roerend afscheid van Klaas en Addie en tevens van de campingbaas. (Zijn naam is ononthoudbaar). Om 10:15 uur reden we zo’n beetje. Het eerste stuk van de route kenden we natuurlijk al door ons bezoek aan Stryn van gisteren, maar daarna werd het andere koek.
Over de 15 vervolgden we onze weg via Lunde, Hjelle naar Videsæter. Er is daar een leuke weg die in de winter gesloten is (de 285) maar nu wel berijdbaar. Alleen daar stond een tekentje bij op de kaart: een rood caravannetje met een zwart kruis erdoor. Niet doen dus. Maar de weg er om heen was minstens zo mooi. Aan onze rechterhand bevindt zich de Jostedalsbreen met als hoogste top de Skridulaupbreen van 1962 meter hoog. En wij moesten dan nogal fors klimmen via Langevatn en Grotli. We zitten dik boven de boomgrens en we pakken een paar nare tunneltjes waar ik vol op de rem ging en stil stond om vrachtwagens te laten passeren. Ik heb het er niet op. Maar…het uitzicht, de kou, de sneeuw, het bevroren water en de prima weg: het was een plaatje.
Je blijft constant op de 15 maar dan driftig naar beneden: er komen meer bomen, er komen meer watervallen en er komen meer rustplekjes op mooie plaatsen. We genieten van de rit en de omgeving. Na Billingen komt de Pollfoss: een mega waterval. Daarna duik je de Ottadalen in en dat is een vallei die je regelrecht naar Lom brengt en daar wilden we zijn. Om de camping te vinden was niet moeilijk, maar de ingang hadden ze verstopt achter een ESSO-station. Toen we daar achter waren moesten we de resepsjon zien te vinden en ook dat was niet eenvoudig. Uiteindelijk, ja hoor, we zijn ingeschreven en we mogen een plekje zoeken. Plek zat trouwens.
Een vreemd verschijnsel hier: het barst van de zwarte kinderen! Asielzoekers veronderstellen we. Er lopen ploegen organiserende blanken bij om alles in goede banen te leiden. Anneke voelde zich op ons plekje niet senang vanwege voetballende en rondhangende jeugd en verzocht mij vriendelijk een ander plekje op te zoeken. En je weet hoe ik ben: dat laat ik me geen twee keer vertellen. Ik draai de pootjes in, vraag Anneke om het elektriciteitssnoer even te verplaatsen en ik tuf 20 meter verder. Opgelost: pootjes weer uit en een gelukkige echtgenote.
We hebben een rondje Lom gewandeld en natuurlijk kwamen we bij het Stav Kyrkje uit.
Helaas, die werd net gesloten!
We willen een hapje eten bij een plaatselijke Bistro. Dat werd dus Elgkebab (elandvlees) voor Anna en voor mij een bloody beeftek. Man, dat was smikkelen. Erg goed bereid en zeer smakelijk. Eén glaasje wijn de man erbij en het feest is compleet: welkom in Lom. 140 kilometer gereden.

Geplaatst door zwit.too 11:07 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

Tussen gletsjers

....en verse vissen

sunny 20 °C

Dinsdag, 3 juni ‘14
Met de Belgen maakten we nader kennis en het bleek dat ze ook naar de Briksdalbreen wilden. Dat kwam goed uit want dat wilden wij ook wel. Daarbij hebben zij een camper en de vraag is kun je die daar in de buurt kwijt? Aangeboden met z’n vieren met onze pas gewassen auto te gaan.
André en Paula zijn leeftijdgenoten dus de moeilijkheidsfactor was voor alle vier even groot. Dat dachten we dus, maar het bleek dat Paula aan twee nieuwe knieën toe was. Dus toen we een steil stukje onderweg waren zei Paula: gaan jullie maar door, ik trek dit niet. Vervelend voor haar, maar ook heel eerlijk.
Op een groot deel van deze klim naar de Briksdalbreen rijden ook troll cars. Een soort golfkarretje maar zonder clubs en met 7 passagiers per stuk. En waar kwamen die passagiers vandaan? Natuurlijk van een cruise ship! Aan het einde van Troll car route, van hieruit moet je te voet verder, zaten we een boterhammetje te eten, toe we Paula aan zagen komen in een karretje! HE?
Paula was van waar ze gestopt was met een karretje mee naar beneden gegaan. Daar had ze een deal gemaakt om helemaal mee naar boven te gaan en daar zaten wij net te knagen.
Het laatste stuk is niet zo zwaar dus kwamen we alle vier waar we wezen wilden: de voet van de Briksdalbreen! Mission completed! Wat een mooi gezicht, dat blauwige ijs of sneeuw en het daarvoor gevormde meertje van steenkoud gletsjerwater. Je raadt het al: Anneke moet natuurlijk met haar hoefjes even in het water! Ook goed. Druk foto’s maken.
Natuurlijk dezelfde weg terug. Paula werd weer in een karretje geplant en André, Anneke en ik gingen te voet verder. Bij het eindpunt van de troll track kwamen we allemaal gelijk aan.
Even zitten, de dames (zonder geld) even door de souvenir winkel en dan het laatste stukje naar de auto. Hele mooie tocht maar wel verrekte zwaar. Het weer kon niet mooier zijn: lekker warm!

Woensdag, 4 juni ‘14
Na een lekkere herstelnacht bleek dat we vandaag geen zonnig weer konden verwachten: het was bewolkt. Maar ja, je kan niet alles hebben. Ik sprak een Noor uit Bergen die me wist te vertellen dat we ongelofelijk veel mazzel hadden met het weer: zo lang achter elkaar en zo droog: uniek.
Eigenlijk een mooie gelegenheid om de was te doen dacht Anneke en zo geschiedde. Jammer dat de droger niet deed waar ie voor gehuurd was: konden we nog allerlei lijnen optuigen!
Ik dacht aan vis, vissen en dus aan Klaas. Even een bezoekje en ja hoor, Klaas wilde wel even voor ons vissen. Hij had nog een potje pieren staan, hengeltje mee en naar het snel stromende beekje wat uitkwam in het meer voor onze neus.
Een worm aan de haak, zachtjes een eindje ingooien in het krioelende water, het dobbertje gaat onder, Klaas slaat de hengel omhoog…..en er hangt een minkukeltje aan het haakje. Niet goed zei Klaas en ik was het met ‘m eens. Zelfde ritueel en ….. bingo, er hangt iets groters aan het haakje. Die kan in de pan, sprak Klaas allitererend. En het leek wel of ze steeds groter werden! Geen joekels, maar flinke hapklare brokken. Hartelijk dank, Klaas. Trots toon ik de vangst aan Anneke en maak alles klaar voor de grote slachtpartij. Drie messen, een wetstaaf, keukenpapier, een afwasbakje en een vuilniszakje. Toet, daar komt Klaas aan per automobiel, Klaas is zeer slecht ter been. Hij heeft een mesje in z’n hand en begint spontaan de vissen te onthoofden (ontkoppen?) en de ingewanden eruit te ritsen. Ik sta er naast en kijk ernaar: Klaas is klaar.
’s Middags wilden we naar Olden om geld te pinnen, benzine te tanken en boodschappen te doen.
En wat denk je? In Olden ligt weer zo’n joekel van een cruise schip. Oh, hier komt dat volk allemaal vandaan wat gisteren de gletsjer onveilig liep te maken. De reclamejongens hebben ook weer hun best gedaan en nu heet Olden “Port of Olden, Nordfjord”. Tuurlijk, één grote steiger en je bent ineens een haven in een fjord!
Met Klaas en Addie hebben we om 5 uur bij onze caravan afgesproken voor een drankje. Als bedankje, zeg maar! Het was gezellig: Brabantse Addie en Friese Klaas: mooie kombinatie.
Ondertussen had ik de 6 visjes geprepareerd en in alufolie gewikkeld. De COBB was al lekker op temperatuur, dus toen A + K naar hun eigen stekje gingen, gingen bij ons de vissen op het rooster.
We hebben er van zitten smullen! Ook besloten we nog maar een dagje eraan te plakken: vrijdag willen we gaan rijden richting Lillehammer.

Geplaatst door zwit.too 11:04 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

(Berichten 31 - 35 uit 96) « Pagina .. 2 3 4 5 6 [7] 8 9 10 11 12 .. »