Een Travellerspoint blog

Naar het allerzuidste..

van Zuid Noorwegen

sunny 22 °C
Bekijk Op naar Norge op zwit.too's reiskaart.

Zaterdag, 21 juni ‘14
Volgens ons is het vandaag de langste dag, maar volgens de Noren is dat op de 23ste. Dan wordt het feest van de zonnewende gevierd. Er is dus niets aan de hand vandaag hier in Noorwegen.
Vanmorgen hetzelfde weerpatroon: in de zon is het lekker, maar de wind is bar koud. We gaan vandaag weer eens verder en wel naar Mandal. Waarom Mandal, vraag je je af? Welnu, hier ligt nog een trauma wat we even moeten verwerken. We wilden namelijk met onze eigen boot een keer naar Noorwegen zeilen en wel naar Mandal, want dat ligt het dichtst bij den Helder (!?).
Het is er nooit van gekomen: wind verkeerd, wind te hard, te koud, te nat, bedenk het maar. Maar nu met onze sleurvilla kan het dus wel en doen we het dus ook.
De afstand van Horssens naar Mandal is zo’n 80 kilometer dus daar liggen we niet wakker van. Om een uur of half elf waren we klaar voor vertrek. De camping af en links af de A9 op richting zuid. We waren benieuwd wanneer we rechts af gestuurd zouden worden door Mia om naar de aanvoerweg van Mandal te komen. Het liep iets anders: Mia stuurt ons in een scherpe bocht en steile helling links op en dat voelde al niet goed. Wat verder op werd het spontaan een dirt road en die hebben we ook al genoeg gezien de afgelopen weken. We zijn maar omgedraaid na een paar km’s en links af gegaan op de weg waar we vandaan kwamen. En dat was gewoon juist.
Al voor twaalven stonden we aan de poort van de camping. Plek en tijd zat om een mooi plaatsje uit te zoeken. We moesten met de mover erin, maar dan sta je ook wel heel mooi: hier wil je voorlopig niet meer weg.
Vanmiddag even naar de buitenkant van Mandal gereden, daar zijn 2 supermarkten recht tegenover elkaar. Maar dat was dan ook de enige activiteit vanmiddag. Het weer is gemengd, zullen we maar zeggen. Als de zon schijnt is het zo boven de 20 graden, maar als de wind begint te tochten ril je uit je hemd.

Zondag, 22 juni ‘14
Vannacht was het fleece dekentje over onze voeten zeer welkom. Het koelt ’s nachts bar af. Daar staat tegenover dat de lucht egaal blauw was op het moment dat we de oogjes opendeden (en waarschijnlijk lang daarvoor ook al!). De planning vandaag was om Mandal te gaan verkennen, het ligt hier maar een paar kilometer vandaan. We hadden wat foldermateriaal van de lokale VVV met wat plattegrondjes en wat aanbevelingen van de lokale neringdoenden.
Een mooi witgeschilderd plaatsje aan de rivier de Mandalelva. Een restaurantje aan de rivier genaamd “Marna”, had leuke aanbiedingen voor ons.
De koffie was van het huis als je wat kwam eten en drinken en… je kreeg ook nog een keer 10% discount op het eten! Bingo, dat werd het.
Anneke ging voor de mosselen (blåskjell) en ik voor de Phillystyle Burger (ik blijf een carnivoor). Dit begeleid door een glaasje Chablis en een Carlsberg 0,4cl. Het eten was van grote klasse en het drinken niet minder. Prima adres dus als je in Mandal komt of kijk even op www.marnacafe.no.
We waren op een knappe tijd weer op de camping en vonden dat we nog wel een wandelingetje konden maken. De camping heeft vier routes uitgezet in de omgeving en wij kozen voor een trip naar een meertje met de naam Aurebekksvannet. Het nam een half uurtje in beslag en een half uur terug.
België speelde tegen Rusland (ik heb het over voetbal) en we hebben hier Belgen en Russen op de camping staan. Het wordt 1-0 voor België. We spreken met een paar fietsende Belgen, heel gezellig en met een ontiegelijke reis bezig. Het gesprek ontaardde in de verkoop van ons boek. Hoe bestaat het! Ze gaan morgen naar Kristiansand om te kijken of ze met de ferry mee kunnen naar Hirsthals.
Vandaaruit fietsen ze terug naar Kontich onder Antwerpen. Wij schatten dat dat zo’n 1100-1200 kilometer is! Tandjes, wat een end! We hebben er beiden bewondering voor.

Geplaatst door zwit.too 12:33 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

Van domme Duitser...

tot Fennefossfjellet.

overcast 17 °C

Donderdag, 19 juni ‘14
Oh ja, voordat ik het vergeet: Anneke heeft gisteren natuurlijk gezwommen in de Otra. Die stroomt hier aan alle kanten rond dit schiereiland. (En als ik dit niet vertel op dit blog, dan dreigt er wat!)
Dapper, hè?
Dat gezegd hebbende, gaan we nu over tot het heden. Vandaag is te verdelen in drie blokken, dus: Blok #1 : de was moest gedaan worden en er staat een splinternieuwe machine. Klaar in 60 minuten.
De volgende uitdaging is een waslijn fabriceren: ook gelukt. Voor de lunch is (bijna) heel de was droog en in de kastjes.
Blok # 2 : er moesten inkopen gedaan worden en dan moet je naar Evje. Da’s vijf kilometer hier vandaan. Een redelijk aanbod van winkels, met uitschieters de supermarkten: liefst 4 stuks!
We hebben alles bekeken en we waren zo klaar. Het Coffee Ice smaakte voortreffelijk.
Blok # 3 : speelt zich af voor onze neus. Een Duitse camper met een aanhanger en een bootje doet vreselijk veel moeite om voor onze neus het spul neer te zetten. Er zijn geen afgebakende stekjes dus in principe kan het wel. Maar overleg een beetje met de mensen van wie je het zicht blokkeert op het meer. Nee dus. Onze dodelijke blikken deden hen besluiten toch maar ergens anders hun spulletje neer te zetten. Later blijkt dat ze dit plekje al eerder hebben benut, maar dat wij, potverpielekens, hun plek hebben ingepikt! Vlak bij het water staat een stapeltje ongeregeld hout waar hij een gasfles naar toe sjouwt. Hè? Het blijkt dat er een rookoventje onder de stapel houtjes zit. Vervolgens wordt het bootje klaargemaakt voor te waterlating.
Wat wij al niet meemaken!

Vrijdag, 20 juni ‘14
Van Anneke mag ik nog één keer over bovengenoemde Duitser zeuren.
Aan de rand van het meer staat een Nederlands vouwwagentje van/met Rita en Peter. Ze zijn gek op vogeltjes en ook visjes vinden ze interessant. Dus snorkelen ze regelmatig met een onderwatercameraatje of maken foto’s met een telekanon. Dat plekje hebben die Duitsers dus in gedachten. Peter en Rita gaan aan het afbreken want ze willen een bever- en elandsafari gaan doen in Dale. Duitser staat op scherp en houdt de zaak eveneens scherp in de gaten. Op het moment dat Peter zijn auto start, komt Duitsermans al aanrijden! Kennelijk was ie benauwd dat wij dat plekje zouden inpikken! Het ontlokt ons een glimlach: wat een Eichel!
Aktie in de tent. Ons oog viel op een mooie wandeling ten westen van de Otra van 5,2 kilometer met een geschatte tidsbruk van 2 timer. Geschatte tijdsduur 2 uur. Deze tocht voert naar de Fennefossfjellet, wat dat ook moge zijn. Op de top bij de radio-, TV- en mobile telefoonantennes schijn je een mooi uitzicht te hebben. Vrienden, het was zwaar, erg zwaar! We hebben de zendmast niet bereikt maar wel een mooi uitzicht gehad op Evje en de Otra. We waren na 2½ uur weer bij de auto en redelijk afgedraaid. We vermoeden dat we dit gevoel wel even vast kunnen houden.

Geplaatst door zwit.too 11:24 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

Van Flateland...

naar Evje/Hornnes met hindernis!

sunny 24 °C

Dinsdag, 17 juni ‘14
Het internet ligt er nog steeds uit op de camping, maar ik kreeg te horen dat in Valle je overal kon internetten. Op naar Valle dus. Je kon er dus niet overal internetten, maar een middenstander deelde zijn inlogcode met me en dus kon ik even de website wegwerken.
Even een kopje koffie op een leuk terrasje, even benzine tanken (brrrr….) en wat boodschapjes doen. Zo’n ochtend is zomaar voorbij.
’s Middags moest en zou er toch gewandeld, bekeken of bezocht worden.
Het moest de Byklestigen worden en wel hierom:

“ 5 km syd for Bykle sentrum ligg Byklestigen. Så seint som i 1878 kom det veg til Bykle som var køyrande met hest or kjerre. Før den tid måtte ein gå over den farefulle Byklestigen. Stygen er ca. 1 km lang og går opp fjellsida og over der det i dag er tunnel. Stigen er restaurert og det er sett opp illustrierte informasjonsskilt undervegs.”

Daarom dus.
Het was een leuke wandeling met linke stukjes erin. De Otra stroomt diep beneden je en de rotswand loopt steil af.
Terug op de camping zien we twee Duitse combinaties aankomen. Natuurlijk planten die hun spullen recht voor onze neus en midden op het terrein. Nou bleek dat het huurcaravans waren en dat was ook te zien. De twee echtparen confisqueerden een houten campingset, de trekbus (met maxi bierpomp van Krombacher!) werd er dwars voor gezet en alzo hebben ze hun kuil gegraven.
De ene combinatie nam niet eens de moeite om het neuswiel uit te draaien: alles werd gesteld met de vier uitschuifpoten en tevens liet ie ‘m ook maar op de trekhaak staan. Ja ja, onze Duitse vrienden.

Woensdag, 18 juni ‘14
’t Wordt eentonig en ongeloofwaardig, maar toch is het zo: alweer prachtig weer.
Gisteren op het eind van de middag en gedurende de avond stond er een fanatieke wind over de camping te blazen. En die was nog koud ook, maar dat mag dan ook wel een keer..
De planning was 108 kilometer en dat betekent dat je alle tijd hebt. We sukkelden dan ook gezapig door het Setesdal richting zuid. Vanaf Flateland en Valle passeerden we Nomeland, Helle, Moi, Ose, Bygland en daar in de buurt gebeurde het.
We zagen een Sluse aangegeven en we vonden een plekje voor de 11-meter combi. We staan lekker in de schaduw. Ik trek de sleutel uit het contact en leg ‘m in het bakje waar altijd alle sleutels liggen. Als je ‘m er niet uithaalt blijft ie pingelen, vandaar. Anneke laat haar portier openstaan en trekt even een stukje het bos in, ik ga aan de andere kant van de weg op pad naar de “Sluse”. Die vind ik ook. Ik kijk achterom en zie nog net dat de caravan 2 x knippert met z’n oranje lichten. Dat komt me vreemd voor maar ik loop door om wat foto’s te maken. Terug bij de auto blijkt dat de Kia op slot is!!!
Hoe is dat in vredesnaam mogelijk? Andere vraag: hoe lossen we dat op? Mijn raam staat gelukkig op een kier van een centimeter of vijf.
Prutsen met een stukje hout om de portieren te ontgrendelen brengt ons aardig richting oplossing, maar opent ze niet. Er komt een ouder echtpaar met idem auto aanzetten die parkeert een eindje verder het bos in. Hoge nood, veronderstelt Anneke. We besluiten ze te tackelen, we moeten wat want ook de telefoons liggen in de auto! De conversatie gaat een beetje moeilijk en traag, maar we komen steeds dichter bij een oplossing. Bellen met Falck, de Noorse zusterorganisatie van de ANWB. Die zegt dat we de ANWB moeten bellen, die hen dan weer belt en hulptroepen stuurt. Het nummer van de ANWB is niet te vinden. Er komt een huurautootje met drie Zwitsers aanrijden die ook wel wat positieve input wil geven, maar dat wordt niets. De oudere heer besluit na overleg met ons om een garage in Evje te bellen. Die garage meldt een tarief van NOK 3.400,-, da’s dus ruim € 400,-! Maar wat moet je? We stemmen in met pijn in het hart. Ik sta nog steeds met dat stukje tak in m’n hand als mijn lampje gaat branden! Het takje heeft wat uitsteeksels, als ik daarmee nou de sleutels eruit kan hengelen zijn we ook klaar. Vis, vis, vis, HET LUKT! De oudere heer ziet het gebeuren, pakt z’n telefoon en belt het laatste nummer. Ze kunnen nog net de actie afblazen bij de garage.
Man/vrouw, wat zijn we blij! De tranen stromen nog net niet over de rode koontjes maar het scheelt niet veel. Wat overblijft is een ritje naar Evje en dan iets verder naar de camping Hornnes.
Blijft de vraag hoe dit kon gebeuren. Het enige antwoord: op het moment dat ik de sleutels in het bakje doe, heb ik waarschijnlijk op het vergrendelknopje gedrukt. Tandjes, wat een emoties.
De camping trouwens is geweldig! Het is een schiereiland en er staan een hoop vaste jongens en meisjes, maar er is ruimte genoeg voor trekkers en doorreizigers. Man, wat een dag!

Geplaatst door zwit.too 11:08 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

Tussen Valle

..en watervallen

sunny 24 °C

Zondag, 15 juni ‘14
’t Houdt niet op, alweer prachtig weer. De bedoeling is om naar Valle te gaan, dat ligt aan de noordkant van het Setesdal. Het is een stukje meer als 100 kilometer, maar er zitten een paar heel zware stukken in.
De caravan werd naar een beter vertrekplekje gemoverd, de auto ervoor en we zijn om 10:00 uur klaar om te vertrekken. We hebben afscheid genomen van Tove, Jan lag nog in z’n kooitje. Vergezeld van dikke kussen draaiden we even later de camping af om de E134 te pakken naar Høydalsmo en daar links af te gaan naar de 45 die naar Dalen loopt. We kennen deze weg van eergisteren en dat was absoluut geen gebbetje! Met een solo-auto was het al een truck, maar met de caravan erachter werd het nog een slagje lastiger. Knoop in m’n buik dus. We halen Dalen zonder beschadigingen en vervolgen de 45. Wat denk je? Die weg is zo mogelijk nog steiler en beroerder te rijden. Bovenop, we hebben het over bijna 1100 meter, hebben we een geweldig uitzicht over de omgeving met z’n besneeuwde bergtoppen. We komen ook nog een fantastische foss (waterval) tegen. Dan vanaf dit plateau moet je weer naar beneden naar het Setesdal. Dit keer zonder haarspeldbochten, maar wel rap recht door. Veel op de motor afremmen en bijremmen met de voetrem.
Wat was ik blij dat we beneden waren. Nog maar 800 meter naar camping Flateland in Valle.
Vreselijk zitten klooien om de caravan horizontaal te krijgen, maar ook dat is gelukt. Met behulp van plankjes en dikke keien staan we nu recht. Veel Nederlanders hier, da’s jammer. De receptie wordt overigens bemand door David, een Nederlandse knul, die hier drie maanden per jaar campingbaas speelt.

Al eerder, maar vandaag ook al weer, de Preikestolen heeft geen zin, massatoerisme, busladingen volk die zich vervolgens uit de naad sjouwen (2 uur lang! Omhoog) om op een plateau te komen met een fantastisch uitzicht, dat wel. Hier op deze camping spraken we met een Nederlander die al 9 jaar in Noorwegen komt en het fenomeen Preikestolen zelf kent. Met stelligheid zei hij: “Niet doen!”
Campingbaas David zei hetzelfde en voegde daar aan toe dat er in de buurt van Valle ook heel mooie uitkijkpunten zijn met leuke wandelingen er naar toe.
We zijn eruit: We gaan niet naar de Preikestolen!

Maandag, 16 juni ‘14
’s Avonds om een uur of acht zakt de zon achter de bergen in het westen. We kijken hier in het Setesdal tegen steenklompen van zo’n 600 – 700 meter hoog die ze de Nomelandsfjødd hebben genoemd en daar achter verdwijnt de zon.
We wilden het plaatsje Valle wel eens bekijken, daar zijn wat inkoopmogelijkheden.
Het stelde niet veel voor, maar bij de lokale VVV verkochten ze Dale of Norway kleding met 50% korting! Hum, toch even kijken. En ja hoor, daar hing ie! Ik heb er al tientallen bekeken, menige aangehad, maar steeds afgekeurd. Maar deze was het helemaal: een pracht van een wollen trui in een decent motief genaamd “Soschi”.
Dale maakt iedere 4 jaar bij de winterspelen Special Editions voor de sporters van Noorwegen, vandaar. Helemaal blij!
Op de terugweg stopten we bij een watervallen complex wat er erg mooi uitzag. Niet spectaculair, meer glooiend en ondiep. Zie de foto’s t.z.t..
’s Middags moest het gebeuren: een wandeling even voorbij het dorpje Valle: Kvernhusvegen.
Gewapend met drie beschrijvingen togen we op pad. Wat we vonden waren een stuk of vier oude gebouwen die wel iets met het vroegere boerenleven van doen gehad zullen hebben, maar wij zagen en vonden geen pad. Dit heette Tveitetunet. Drie Engelsen overkwam het zelfde en stapten ook weer in hun kokende automobiel. Toch nog maar eens dat betonpad naar boven nemen. Wellicht komen we dan ergens. Daar had Brottveit moeten zijn, maar we vonden geen aanwijzingen. De lol was er een beetje af en wandelen over betonpaden in de snikkende hitte is ook al geen hobby. Terug naar de camping voor een ijsje en lekker genieten van de rust!

En dan stroomt de camping vol met vreemd uitgedoste, oeroude Engelse auto's. Vol met stickers en plakplaatjes, die auto's bedoel ik.
Ze slaan aan het boulen en dan is Anneke niet te houden! Ze nodigen ons uit om mee te boulen. Wij wel.
Het boulen sloeg nergens op maar het was wel heel gezellig. Waarom was dat hele spul nou op pad? Het was een fund raising aktie voor kankerpatiëntjes! Windy500 heet dit spektakel. Ze hebben vorig jaar 23 landen in 23 dagen gedaan. En een hoop geld opgehaald. Het was heel gezellig.

Geplaatst door zwit.too 2:27 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

Telemark Kanaal

105 kilometer en 18 sluizen

sunny 22 °C

Vrijdag, 13 juni ‘14
Vanmorgen hebben we Wim Koster en vrouw van de ACSI uitgezwaaid. ’t Was een leuk, maar kort contact, waarbij Wim ook nog een boek van me kocht!
Tijdens ons zeilende leven vertrokken we nooit op vrijdag de dertiende! Met auto-ravan ligt dat iets anders. We wilden gewoon meer zien van de omgeving en aangezien deze camping ons prima bevalt, moet je toch met je autootje aan de gang. Seljord ligt in Telemark en daarin ligt ook het Telemarkskanalen. Dat loopt (is gegraven) van Dalen naar Skien. In 1892 werd het opgeleverd en is 105 kilometer lang. Via 17 sluiskamers kun je varend de hele route afleggen. We hadden besloten dat we Dalen wel wilden bezichtigen: het begin of eind van het kanaal. Via de E134 kwamen we een heel eind in de goede richting, maar bij Høydalsmo moesten we de 45 pakken. En ik kan je vertellen, daar zaten een paar heel scherpe en steile afdalingen in! Onderweg kwamen we weer een Stav Kyrkje tegen waar we even geparkeerd hebben. Bij het aanpalende museum moest je dan kaartjes kopen voor het kerkje en het museum. Daar hadden we even geen zin in want het is zo maar weer € 20,- met z’n tweeën. In Dalen hebben we wat rondgekeken en een amusant gesprek met de jonge heer van de Tourist informasjon gehad. Een raszuivere Belg maar hij vond 10 jaar geleden België te druk worden en besloot zijn geluk en heil elders te zoeken. En dat werd Noorwegen. Hij is helemaal gelukkig daar.
We hebben een hapje geluncht en zijn weer op weg getogen naar de camping in Seljord. Het is ondertussen prachtig weer en we kunnen zo gaan liggen zonnen voor de caravan.
Ik, Anneke, ben het meer twee keer in geweest, helemaal onder, maar zwemmen daar was het water veel te koud voor. Want dat water is echt ijs koud. Maar toch was het lekker, gek hè?

Zaterdag, 14 juni ‘14
Ja, dat weten we nu wel, Nederland – Spanje: 5-1.
Wij hadden vandaag wel wat anders aan ons hoofd. We wilden naar de sluizen in het Telemarkkanaal. Daarvoor moet je dan naar Lunde, daar is een een-traps-sluis. Maar daar vlakbij is een sluis met 5 kamers en dat is in Vrangfoss. Huppekee, er naar toe. Wat wilde nu het geval vandaag? Het is de opening van het kanaalseizoen en dat wordt gevierd door met alle drie de boten naar Lunde te komen.
In Vrangfoss troffen we de Victoria al in de derde kamer van de sluis aan, terwijl de Telemark in de onderste kamer was. Beiden gingen dus naar boven en op weg naar Lunde. Een prachtig gezicht hoe die immense sluisdeuren met de hand bediend worden! Toen we dit spektakel aanschouwd hadden
pakten we weer snel de auto en terug naar Lunde. Daar kwam net de Henrik Ibsen van boven (Dalen) aanvaren en ging de sluis in. Van de andere kant kwamen de Telemark en de Victoria aan. Je moet maar eens kijken op www.telemarkskanalen.no.
Wij vonden het een dag met een gouden randje. Onze achterburen, Jan en Tove, deden het vandaag rustig aan. Toen wij aan het COBBen waren kwam Tove even een praatje maken. We hadden al een beetje contact en dat verliep heel gezellig.
Morgen willen we verder, maar we weten nog niet precies waar naartoe.

Geplaatst door zwit.too 12:15 Gearchiveerd in Noorwegen Reacties (0)

(Berichten 26 - 30 uit 96) « Pagina 1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10 .. »