Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: zwit.too

Van Belgie

Op huis aan

rain 15 °C

Dinsdag, 7 oktober ‘14
Het heeft vannacht katten en honden geregend. Daarbij nog wat stevige windstoten.
’t Is nog aardig donker en we hoeven vandaag niet weg.
Om half negen er toch maar even uit. Na een rustig ontbijt (het blijft koud) en koffie besluiten we een paar dingen te gaan regelen. #1: we willen tanken en #2: er moet geld komen.
Op naar St Hubert daar is een tankstation. Na complete vulling vroeg ik aan de dame of er een tapper a flapper in het dorp was en het antwoord was nee. Het goede nieuws was dat ik bij haar wel geld op kon nemen met m’n bakpasje (dus geen extra kosten!). Ook al weer opgelost. In St Hubert staat een joekel van een kerk/kathedraal en ook een klooster geloof ik. We kwamen in de kerk terecht. Holy cow, wat een bakbeest van een gebouw. Het is natuurlijk opgedragen aan Hubertus die in 700-zoveel vrouw en kind verliet nadat hij een edelhert gezien had met een crucifix in z’n gewei. Dat bracht hem op het idee om zich maar onmiddellijk te bekeren tot het katholieke geloof. Met vrouw en kind is het ook goed afgelopen zonder Hubert. Buiten al groot, van binnen sla je helemaal achterover. MEGA!
Er was een expositie waar kleding van geestelijken te zien was. ’t Mag wat kosten, geld, zweet en arbeid. Beelden van geestelijken met kinderkens op de arm doen het op dit moment bij mij niet zo goed, daar zijn zo wat redenen voor.
Op de camping weer een boterhammetje gegeten en weer op pad. Het verkeerde pad. Ik reed in heilige overtuiging (dat moet ik eigenlijk ook niet meer gebruiken) naar St Hubert omdat ik dacht dat Han s/Lesse met zijn grot daar zou liggen. Anneke sputterde tegen maar ik sputterde voort (in de foute richting). Na enig gekrakeel in de tent reden we naar Han. Eerst een expositie bewonderd over opgravingen in de rivier de Lesse en daarna naar het treintje wat ons (+ 6 Francofonen) naar de ingang van de grot bracht. De gids was tweetalig en bracht ons van alles op de hoogte. We hebben inmiddels al wat grotten gezien, maar deze is echt heel geweldig! Ik spaar je de details, maar tijdens de twee kilometer onder de grond zie je de mooiste dingen. De rivier de Lesse was de afgelopen twee dagen door de vele regenval 1 meter gestegen en dat was te zien en te horen.
Tegen zessen stonden we buiten en voor een frietkot (un cot a frites) en daar hadden we zin in. Heerlijk, een puntzak friet, majo, kroket en een Rochefort en een Leffe biertje: tsjooeee, lekker.

Woensdag, 8 oktober ‘14
Was het nu stralend weer geweest en hadden we niet soppend door de oprechte grijze klei lopen stappen, dan, ja dan, waren we wellicht nog wel een dagje gebleven. Maar aangezien het bleef regenen en we geen zon zagen maar wel veel grijze klei meenden we toch maar huiswaarts te moeten gaan rijden. We hebben een afstand van zo’n 340 kilometer te overbruggen: niets in de weg dus. Toen het duidelijk werd dat we op tijd in NL zouden arriveren, konden we oppas Oma Betsy meedelen dat we het van haar over zouden nemen.
Onderweg bleef het regenen en werden de verschillende autowegen van België genomen. Mia wist de weg en zo hobbelden we om Luik heen, op Visé aan en dan sta je weer voor de stoplichten in Maastricht. Hoe ze het voor elkaar krijgen om er zo lang over te doen, dan moet je echt wel een Limbo zijn. Via de A73 gaat het noord op Nijmegen aan, dan staat Arnhem op de borden en dan staat er 338 kilometer op de teller. We zijn weer terug waar we 5,5 weken geleden begonnen zijn. Ook in de regen trouwens.
’s Avonds aan een drankje draaiden we de film nog even terug. De hoogtepunten van deze trip?
Met stip op 1: Sagrada Familia . Op de tweede plaats: Lourdes. De Grot van Han komt op drie. Salvador Dali in Figueras op vier.
We hebben het met het weer enorm getroffen, net als bij onze Noorwegenreis.
En wat bevalt de caravan-auto-combinatie. Totaal gereden: 4500 km.
We hopen dat jullie genoten hebben van onze verhaaltjes en belevenissen.
Lieve groeten van Anneke en Hans

Geplaatst door zwit.too 10:34 Gearchiveerd in België Reacties (0)

Bure .... in de provincie Luxemburg (B)

Jargeau naar

rain 18 °C

Zondag, 5 oktober ‘14
We hebben de spullen nauwelijks aan kant of het begint te regenen. Dat betekent opgehokt zitten en wachten op betere tijden of naar bedje gaan. Voor het laatste was het te vroeg. Het water spoelde over de caravan en de bomen verloren hopen bladeren door de vrij krachtige wind.
Vanmorgen was het dus ook nog zo. Wat en hopeloos weer! Maar evengoed wisten we (toen nog een beetje droog) om 09:30 uur de poort van de camping uit te rijden, uitgezwaaid door de campingbaas.
De N2060 was vlak bij en ging richting Montargis. Maar al gauw ging het mis en sprak Anneke Mia tegen en ik stuurde alleen maar achter Mia aan. Dat pikte A. niet en verzocht mij het zelf maar uit te zoeken. Kortom: heibel in de tent.
Maar zoals dat gaat met een goed huwelijk is de oplossing ook nabij zo ook in dit geval. We bleven doormodderen in de regen en zaten bijna bij Parijs toen we de A4 opreden richting Reims. Ja, ik weet ‘t, dat is een tolweg en dat zouden we niet doen, maar we waren het een beetje zat, dat gepiel door kleine, lelijke dorpjes met om de kilometer een “rond point” die nergens anders toe diende dan bij ons de gang eruit te halen. En zo kwamen wij rond de klok van drie aan in Guignicourt en vonden de camping Au bord de l’Aisne. Het ligt er mooi bij, dat konden we ook in de regen wel zien, maar het is akelig rustig. Wat de prijs was per nacht vroegen wij beleefd. “Vingt-huit euro, trente.” Tandjes, dat betaalden we de vorige camping ook maar dan voor twee nachten. Madame zag mijn verbazing en meldde: “C’ est une camping a quatre Etoiles”. Daar heb ik wat aan, we komen gewoon een nachtje staan. Madame meldde dat ze ook een verwarm en overdekt zwembad hebben. Ik keek in de aangewezen richting en ontdekte een kas, je weet wel, halve cirkels met plastic erover. Ik knikte dat ik dat toch wel heel geweldig vond. Vervolgens onze vraag of er WiFi was. Maar natuurlijk, zei madame en overhandigde mij een foldertje. € 3,- per uur en € 5,- voor drie uur. We vonden dat ook al belachelijk. Maar goed, we mochten zelf een plekje zoeken en na ampel beraad schoven we de zwit.too op een perceeltje vlak bij toiletten, kraan en elektriciteit. Ondertussen regent het gewoon door. We staan ook nog mooi horizontaal en we gaan morgen weer gewoon verder. Op de teller staan 320 kilometers in slechte omstandigheden.
Wat is de herfst in één keer ingetreden!

Maandag, 6 oktober ‘14
Het was druilerig weer maar het regende even niet maar het was wel koud. En dat was al een hele verbetering ten opzichte van gisteren. Alles wat buiten was gebleven (niet veel) was kletsnat. Het opstapje om de caravan in te komen was een paar centimeter in de puur gezonde klei gezakt en moest met een harde borstel gereinigd worden. Maar evengoed reden we 10:10 uur de camping af. De D 925 ligt voor de deur dus die uitdaging was opgelost. Maar er lagen er nog twee, uitdagingen dus. Punt 1: we willen brood voor de lunch en Punt 2: we moeten tanken. Dat hadden we vandaag allemaal willen doen rondom de camping, maar door de schandalig hoge prijs werd dat dus vervroegd en moesten we onderweg dit soort zaken regelen. We kwamen niets dan uitgestorven dorpjes tegen: geen bakker, geen tankstation. Een keer afgeslagen omdat ik meende een bakker te hebben gevonden, doch die meneer heette Boulanger en verkocht TV’s, Stereo’s, wasmachines en ander geneuzel wat niets met brood te maken heeft (alhoewel: een broodbakmachine?). We rijden verder totdat we een aankondiging van een Carrefour zien. En nog wel een Carrefour Drive. Ja ja, ook benzine dus. Onze elf meter werd op 5 parkeervakken geparkeerd en zo konden we lekker nog even wat Franse dingetjes inslaan voordat we de Belgische grens over rolden.
We gaan door naar St. Hubert, provincie Luxemburg waar we even stoppen voor een bakje koffie. Nou, dat lukte niet. De ene horecagelegenheid had geen koffie en de ander serveerde slechts koffie bij een viergangen lunch a € 35,-. Wij waren teleurgesteld in de Belgische gastvrijheid. Verder maar weer, we zijn er ook bijna. In het plaatsje Bure bevindt zich het Parc La Clusure aan de Chemin de la Clusure 30. Dat vindt onze/mijn Mia feilloos. Het is een ACSI camping en dus goedkoop in voor- en naseizoen. Bij het inchecken sprak de jonge dame perfect Nederlands. Het ziet er erg leuk en erg netjes uit. Er is, buiten de vaste plaatsen, zat ruimte om je spulletje neer te zetten. De caravan stond dan ook zo mooi recht op een veldje waar er nog wel een stuk of vijf bij kunnen. We nemen een extra plek afstand voor de broodnodige privacy, maar dat was niet nodig. We staan nog niet eens of we worden getackeld door de eigenaar van een Engelse caravan met Nederlandse nummerplaten. We werden naar binnen geduwd (!) en mij werd de hele filosofie en de reden van aanschaf van deze caravan met z’n deur aan de verkeerde kant, uitgelegd. Ik viel al ras bijna in slaap maar wist m’n oogjes open te houden. Na een vriendelijk aangeboden kopje thee meenden wij wel afscheid te mogen nemen. Toch even met Anneke een rondje camping gelopen, o.a. langs het riviertje de l’Homme. Ik zei tegen Anneke: die staan zo weer voor ons deurtje met een uitnodiging voor een drankje.
En verdomd, het gebeurde. Anneke wist zich er handig onderuit te kletsen onder het mom dat we nog met de kinderen moeten skypen. Nee, ’t Is geen stel voor ons. Wat daarvoor een onzin en leugens uitkwam: niet te geloven. We hebben 174 kilometer gereden en dat geheel en al droog.

Geplaatst door zwit.too 11:40 Gearchiveerd in België Reacties (0)

Jargeau s/Loire

Na Cyrano

overcast 24 °C

Vrijdag, 3 oktober ‘14
Ik weet niet meer wat het is, maar gisteravond hebben we de GPS de afstand uit laten rekenen van Velles naar Jargeau en dat bleek maar 205 km te zijn. Mooi toch? Vanmorgen zetten we de GPS aan en blijkt de weg gekrompen te zijn tot 157 km. Verbazingwekkend.
De route leidde via Chateauroux de tolvrije A20 op. Dat feestje duurde tot Vierzon en daar gaat de teller lopen op de snelweg: péage. En daar hebben we een hekel aan. Dus werd de D2020 naar Orleans de route die we moesten hebben. Als snel probeerde Mia ons van deze weg af te krijgen om volgens ons allerlei kromme binnendoor weggetjes te laten berijden waar wij a) geen zin in hadden en b) ons zinloos leken. Het kwam allemaal goed. We troffen onderweg een Carrefour met een parkeerterrein ervoor en een benzinestation en gasdepot. Nergens plaats voor 11 meter behalve voor het gasdepot: dat werd ‘m dus. Lekkere boodschapjes gedaan en bij de kassa kijk ik naar buiten en zie onze auto en caravan helemaal niet meer staan. Ja ja, dat kan natuurlijk niet. Ik sta al te steigeren om naar buiten te sprinten als Anneke zegt: “De vrachtauto met gasflessen staat er voor, daarom zie je het niet”. Dus eerst maar rustig afgerekend en toen naar buiten. Gasmans was not amused (l’homme de gaz n’était pas amusé) maar daar konden we even niets aan verhelpen. De spullen in de auto gekiept en wegwezen voordat het tot een handgemeen komt!
Bij de D591 moesten we rechts af om bij Camping l’ Isle aux Moulins in het wonderschone plaatsje Jargeau te komen. Mia probeerde ons een hoek van 170 graden te laten maken naar de camping toe, maar dat wisten we van te voren: dat lukt nooit. Doorrijden tot zich een mogelijkheid voordoet om te keren en dat lukte in het wonderschone plaatsje Jargeau. Vervolgens tuften we om 13:00 uur tegen een dichte slagboom van de camping aan. Een rondje gelopen, een plekje gezocht en gevonden en lijdzaam wachten tot half twee want dan zou de camping officieel weer geopend worden.
En zo geschiedde.
De onthaal was niet allerhartelijkst maar wat we wilden weten kregen we te horen en het plekje was oké. De camping ligt tegen de Loire aan en het geheel hier ziet er erg leuk uit, maar de Loire is niet te zien.

Zaterdag, 4 oktober ’14 (4-10-14)
We hebben heerlijk geslapen, ik wat beter dan Anneke want ik heb het kennelijk nogal op een zagen gezet vannacht. Om 07:30 uur wakker worden en ontdekken dat het licht buiten nog niet aan is, is reden genoeg om je nog een keer om te draaien. De caravan, de luifel en de grond liggen bezaaid met bladeren. De herfst is echt ingetreden. Het is rustig op de camping. Er is een aantal vaste bewoners en die hebben gisteren een geanimeerd potje jeu de boules gespeeld. Met zes personen x drie ballen is het al gauw: Mien, waor is mien butje, Mien waor is de but, waor is ’t butje geblêhve?
We snapten van de puntentelling geen snars en wie tegen wie speelde was ons ook al een raadsel, maar enthousiast waren ze wel.
Vanmorgen maar op jacht naar brood voor de lunch. Een leuke wandeling naar het schone plaatsje Jargeau. Ook nog even een kerk binnengewipt waar erg veel met en voor kinderen gedaan werd.
Na de lunch en een stukje sloomheid besloten we een rondje camping te gaan lopen. Vlak achter de caravan loopt een pad dus dat moet kunnen. En het kon ook, alleen waar het pad ophield begon het tijgeren door kniehoog gras.
We hebben in goede gezondheid de camping weer terug gevonden!
Morgen willen we verder en wel richting noord-oost. We mikken een beetje op Reims, maar hebben nog geen idee hoe we gaan rijden. We huldigen nog steeds het standpunt “Pas de Péage” maar het moet wel leuk blijven. De luifel is inmiddels opgerold en alles wordt zoveel mogelijk rijklaar gemaakt.

Geplaatst door zwit.too 7:45 Gearchiveerd in Frankrijk Reacties (2)

Douville - Bergerac

Naar Velles

sunny 27 °C

Woensdag, 1 oktober ‘14
Heerlijk geslapen en dan wakker worden in een wereld vol van mist! De buurman bracht z’n vrouw naar het vliegveld van Bergerac en kwam terug met de mededeling dat het richting Bergerac nog veel erger was. Bij ons viel het inmiddels al wat mee. Anneke waste wat kleine dingen en we dronken op het gemak een bakje koffie. Een wandelingetje rond de recreatieplas van de camping en even zitten stoeien met internet. We hebben de kranten binnengehaald en die bij de caravan lekker kunnen lezen. Zo blijf je een beetje bij.
Na de lunch, de zon schijnt inmiddels uitbundig, reden we naar Bergerac. We hadden gehoord en gelezen dat het oude centrum erg leuk zou zijn. 25 kilometer verder konden we dat beamen. Vooral de vakwerkhuizen zijn erg mooi. Ook de Eglise de Notre Dame de Bergerac mag er zijn. Verder troffen we twee standbeelden van die Cyrano, je weet wel, van die grote neus.
Op een terrasje probeerden ze ons een gewoon biertje te verkopen voor een bière blonde. Ik kon het het obertje niet aan het verstand brengen dat dat twee verschillende dingen zijn. Dus ik wilde de twee biertjes niet en we taaiden af. Een paar kroegjes verder hebben we een Leffe Blonde en Leffe Ruby besteld en dat was genieten in het zonnetje.
Op het gemakje weer terug naar de Camping d’Orpheo Negro. Er zijn een paar stellen bij gekomen en niemand weggegaan. Maar er is plaats zat. Wij willen morgen verder naar iets onder Chateauroux.

Donderdag, 2 oktober ‘14
Gisteravond alle mogelijke zaken voorbereid om vanmorgen op tijd weg te kunnen wezen. De GPS had gisteren berekend dat we zo’n 290 kilometer te rijden hadden naar Les Grands Pins in Les Maisons Neuves – 36330 Velles. Toen we vanmorgen wegreden en de GPS aanzetten bleek het ineens maar 250 kilometer te zijn. Dat vinden we ook goed. We moesten weer de N21 op en richting Périgueux en dat was zo’n 25 kilometer. Vandaar uit volgt de N21 zijn weg naar Limoges. Da’s best mooi rijden door een afwisselend landschap. Na Limoges kun je de A20 op en die is tolvrij maar wel vierbaans. En dat betekent doorscheuren. Onze combinatie zit dan gemiddeld rond de 90 km/uur.
Wat een feest is dat. Maar aan alle feestjes komt een eind! Bij afslag 15 moesten we van de weg af en de parallelweg volgen naar de camping. En daar stonden we voor de deur om 14:00 uur! Schitterend weer en zoek dan maar een plekje. We hebben inmiddels geleerd dat in deze tijd van het jaar de ochtendzon (if any) erg lekker is en zo hebben we dan ook ons plekje gezocht op een groot rond grasveld met een Belgische camper in de buurt.
Tegen het eind van de middag verschijnen er meer caravans en campers maar druk wordt het niet.
De Belgische camper stopt om zes uur alle spullen die buiten staan, denk aan tafel en stoelen, krukjes, naar binnen en wij denken dat ze zomaar kunnen vertrekken. Niets is minder waar, alles zit dicht, maar de schotel op het dak begint te draaien: bingo! BTMT op de buis! Vertaling: Beau Temps, Mauvais Temps. Niet te geloven.
Nog een fenomeen wat me al weken verbaasd: de grijze brigade, de pensionado’s, de jubilario en daarvan dan het mannelijke deel, heeft zich snor en baard aangemeten. Joep van het Hek heeft dat jaren geleden al omschreven als mannen met een spekende kut. Moeten ze zich bewijzen, zijn ze te lui om zich te scheren: ik weet het niet maar het verbaast me wel.
Vandaag dus maar zo’n 250 kilometer gereden in geweldig weer en op een erg lekkere route.

Geplaatst door zwit.too 11:11 Gearchiveerd in Frankrijk Reacties (0)

Vanaf heilig water

Verder noord

sunny 26 °C
Bekijk Naar GAUDI ? op zwit.too's reiskaart.

Maandag, 29 september ‘14
We hadden besloten om nog een dagje Lourdes er aan vast te plakken. Zo veel ervaringen verwerken kost meer tijd dan één nachtje slapen. Onze hoofdjes lopen om maar er worden ook praktische zaken aangepakt zoals daar zijn: een handwasje draaien, een scheerlijntje fabrieken, boodschappen doen en uitgebreid lunchen met een lekker sushi-pakket en een glaasje rosé. Het is een bewolkte dag maar de temperatuur is prima. Ik zoek eindelijk uit hoe ik nou die stormbanden effectief aan de luifel vast kan maken, doe een tukje en Anneke sopt de caravan terwijl ik de website update.
Morgen gaan we een aardig stuk noordwaarts en we tuigen de caravan alvast een stukje af. Het vloerkleed ingepakt (droog) en dan begint het te druppelen. Heilig Water? Wij weten het niet. Je wordt er niet erg nat van. Inmiddels is Anna aan de maaltijd bezig, zitten de stoelen in de auto, schrijf ik dit nietszeggende verhaaltje en gaan we zo aan de maaltijd. Eigenlijk is er geen barst gebeurd vandaag; sorry, niets anders te melden.

Dinsdag, 30 september ‘14
Het was vanmorgen droog toen we vertrokken van Camping de Sarsan in Lourdes.
Op het laatste moment sprong nog net de stroom eraf: een waterkoker en een föhn zorgen voor wat frictie op het stroomnet. Maar onze onvolprezen kampeerbaas was er al op zijn mountainbike en schakelde de 6 Ah weer in. Tevens liet hij de stroomkast los zodat we weg konden wanneer we klaar waren. Wat een geweldige camping is dit, mede, of vooral, door de inzet van de campingbeheerder!
Jawel, om half tien reden we de camping af om onmiddellijk op de N21 te belanden. De route is niet zo moeilijk en gaat via Tarbes, Auch, Agen naar Bergerac. Dat alles over de N21 zoals ik al zei.
We hadden een camping uitgezocht bij Douville, puur op de afstand. Het heet camping- caravaning d’Orpheo Negro. We vinden namelijk 300 kilometer op een dag met een caravan aan de haak genoeg. Laten we nou eerst naar een verkeerde camping rijden! Via de GPS had ik die ook in beeld gekregen, maar hij was na 18 september al gesloten. Dat wordt toch een probleem: hoe later in de tijd hoe meer campings de deuren sluiten.
Maar even de andere camping in de GPS en 4,5 kilometer verder reden we achter een Engelse camper het terrein op. Ook al weer klaar. We zitten nu in Douville (op geen kaart te vinden) en dat ligt precies tussen Bergerac en Périgueux in. Een leuke camping met veel vaste gasten. Alles is om een klein meertje gesitueerd waar gezwommen en gepaddleboat (gewaterfietst) kan worden.
De grond is bezaaid met eikeltjes en regelmatig klinkt er een luide tik van een eikel op het dak van de caravan of de auto. We hebben onderweg veel regen over ons heen gehad en dat komt de snelheid ook niet ten goede. De bezetting van het lapje grond aan het meer voor de gasten bestaat uit 1 x Engelse camper, 1 x Engelse caravan en 3 x Nederlandse caravan: hoe bestaat het, 80 % caravans, dat gebeurt niet vaak. Meestal ligt de verhouding andersom.
Ongeveer 290 kilometer er door gejaagd (!) vandaag in slecht weer. Gelukkig is het niet koud.

Geplaatst door zwit.too 9:43 Gearchiveerd in Frankrijk Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 96) Pagina [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 .. »